Terug naar Thailand

Ons  blitzbezoek aan Combodia heeft ons zeker doen verlangen naar meer van hetzelfde. Ook al hebben we maar een heel klein stukje gezien, wat we zagen was prachtig. Het vele groen, de roestbruine grond, de prachtige en lieve mensen, elk straatbeeld dat een verhaal op zich vertelt, en overal spelende kinderen.  Cambodia  is veel minder 'westers' dan Thailand. Een arm land dat door het regime van de Rode Khmer jarenlang is lamgelegd. (Zo wordt het gras in Angkor , en er is veel gras, nog met de zeis gemaaid.)  De gruwel van de Khmer Rouge, die een tot misschien zelfs drie miljoen mensen uitgemoord heeft (op amper drie jaar) spookt de hele tijd door je hoofd bij het zien van deze mensen. Ook Mina en Viggo trekken grote ogen als ze zien hoe  kindjes, jonger dan hen,  's avonds de vuilbakken afschuimen op zoek naar lege blikjes.   Maar zoals de vele verkopers zich aan je vastklampen zodra je ook maar in hun richting kijkt, zo klampt heel Cambodia zich in zekere zin ook  vast aan Angkor, het symbool van hun nationale waarde. Het staat op hun vlag, hun bier, hun vliegtuigen,... Dit is wat we ooit gedaan hebben, lijken ze uit te schreeuwen. Een volk dat lang geleden heel bepalend geweest is voor de ontwikkeling van een hele regio in Zuid-Oost Azie. De restanten van het totalitair regime  merk je nog in kleine details. Twintig geuniformeerde immigratie-officiers op een rij in de luchthaven, die je paspoort netjes doorschuiven naar elkaar, om er 1 stempel en 1 visumkaartje in te krijgen. De chaos van de tuktuks, verkopers en controleurs bij de tempels, die bij nader inzien toch heel georganiseerd zijn. Met de verkoopsstalletjes bijna tot op de milimeter netjes naast elkaar geplaatst. Sinds een kleine week zijn we terug in Thailand,  want hier hebben ze natuurlijk ook tempels! Meer bepaald  Ayutthaya  en Sukhotai. De kindjes laten zich -voorlopig nog-  zonder morren meesleuren richting tempelcomplexen. Op beide locaties zijn er gigantische liggende, zittende en staande Boeddha's te bewonderen en aangezien de figuur van Boeddha ondertussen immens tot hun verbeelding spreekt,  vinden ze het allemaal fantastisch. Ze maken er een sport van om bij elk beeld in dezelfde positie als De Boeddha te gaan zitten (kleemakerszit, handen vooruit, gekruist, minzame glimlach...) Zolang ze hun haar niet afscheren en geen mango implantaten aanwenden, laten we hen  begaan.   Voor Viggo blijft het overal een tuktuk-feest. Wat het extra leuk maakt,  is dat elke stad of streek zijn eigen versie heeft. In Ayutthaya zijn  het mini-wagentjes  op drie wielen en in Sukhothai staat de 'bak' niet opzij of achteraan, maar vooraan. Gisteren een fantastische dag gehad, fietstocht door het groene historische park van oud Sukhothai. De kindjes achterop en heerlijk rustig rondbollen. Het hotelletje waar we verblijven is ook super. 'Baan Georges' is een aanrader voor iedereen die hier nog heen wil komen. Eigenaar Luc komt uit Berlare en is een schat van een man. Hij beantwoordt geduldig alle vragen van Mina en Viggo, die hem overstelpen met vanalles en nog wat. Iemand die hun taal spreekt ! Daar hebben ze duidelijk toch naar gesnakt. Luc heeft in een jaar tijd  een gigantisch huis (en zwembad) gebouwd, grotendeels zelf. Er zijn acht geweldige kamers voor een spotprijs. De man leende ons vandaag fietsen en reed een paar kilometer met ons mee, om de weg naar een groot park vol speeltuigen te tonen (misschien leuk voor de kinderen, zei hij droogjes).  Thailand blijft een (gek) boeiend land, zeker hier op de 'boerenbuiten'. Plots staat er een os naast je zwembad, of steekt er een olifantenslurf door de deur van het restaurant. Het blijft geweldig. Morgen nog meer naar het noorden, richting naar Changmai. Naar de bergen,...en nog wat tempels kijken!  Kim & Michel