Thailand foto-update

Enkele foto's. Vooral ook om de laatste verhalen te illustreren.

Chiang Mai markten

Het  tempo 'tempels bekijken' ligt redelijk laag in Chang Mai ... We blijven meestal steken op een van de marktjes die de stad  rijk is :de night bazaar, de zaterdagsmarkt, de zondagsmarkt, Warorot markt... Drukke en gezellige bedoeningen waarop we tussen de Thai meeschuifelen langsheen de kraampjes met allerhande prullaria. Met allerhande prullaria in onze valies tot gevolg natuurlijk.... Voor Mina en Voggo is het een ontdekkingsparadijs, want om de haverklap duwt er wel iemand een 'brol'-hebbedingetje in hun handen, in de hoop dat papa en mama toehappen. Gisteren zijn we wel, in de gietende regen (de eerste echte grote regenbui op deze reis trouwens) op een fiets gesprongen en hebben we een fantastische tocht rond Chang Mai gemaakt. De kindjes zaten elk op een aanhangfiets, wat de pret al helemaal niet meer kon drukken ( de fietsroute was gelukkig zo plat als een vijg). Al heel snel was de lucht opgeklaard en hebben we in een recordtempo 25 km afgelege, tussen de velden, langs de restanten van de oude stad, doorheen piepkleine gehuchten. Prachtig gewoon. Met onze tong op onze tenen hebben we nadien een middagslaapje van zo'n drie uur gedaan waardoor we tegen de avond weer in de startblokken stonden voor een (lekker lange) nieuwe avondmarkt!  Sinds deze morgen (nota bene 6 uur vroeger!) moet ik waarheidsgetrouw zeggen dat ik 38 jaar ben. Voor de eerste keer in m'n leven heb ik dat gevierd met een bezoek aan de zoo.  Viggo was vooral onder de ondruk van een paar stenen toekans (daarvoor gaan we dus naar de zoo). Hij speelt nu de hele tijd dat hij een toekan is en heeft zelfs een nest gebouwd waarop hij  eieren uitbroedt. Mina daarentegen vond de jaquar geweldig wat nu wel voor bloedige taferelen  zorgt.   Bij onze terugkomst van de zoo stond er een taartje in onze kamer waarop "To Mr. Yusuf Farhat".  Mina super teleurgesteld want dat taartje zag er  heerlijk uit. Gelukkig ging het om een vergissing en stond er in de kamer van Mr. Farhat een taartje met "To Kim" op. En het was heerlijk! Wat kunnen de Thai goed koken!  Dat wordt dieten straks terug thuis.  Vanavond nog eens een avondmarkt afschuimen. Viggo kan gelukkig zijn nest verlaten want hij heeft voor een babysit gezorgd!   Kim

Terug naar Thailand

Ons  blitzbezoek aan Combodia heeft ons zeker doen verlangen naar meer van hetzelfde. Ook al hebben we maar een heel klein stukje gezien, wat we zagen was prachtig. Het vele groen, de roestbruine grond, de prachtige en lieve mensen, elk straatbeeld dat een verhaal op zich vertelt, en overal spelende kinderen.  Cambodia  is veel minder 'westers' dan Thailand. Een arm land dat door het regime van de Rode Khmer jarenlang is lamgelegd. (Zo wordt het gras in Angkor , en er is veel gras, nog met de zeis gemaaid.)  De gruwel van de Khmer Rouge, die een tot misschien zelfs drie miljoen mensen uitgemoord heeft (op amper drie jaar) spookt de hele tijd door je hoofd bij het zien van deze mensen. Ook Mina en Viggo trekken grote ogen als ze zien hoe  kindjes, jonger dan hen,  's avonds de vuilbakken afschuimen op zoek naar lege blikjes.   Maar zoals de vele verkopers zich aan je vastklampen zodra je ook maar in hun richting kijkt, zo klampt heel Cambodia zich in zekere zin ook  vast aan Angkor, het symbool van hun nationale waarde. Het staat op hun vlag, hun bier, hun vliegtuigen,... Dit is wat we ooit gedaan hebben, lijken ze uit te schreeuwen. Een volk dat lang geleden heel bepalend geweest is voor de ontwikkeling van een hele regio in Zuid-Oost Azie. De restanten van het totalitair regime  merk je nog in kleine details. Twintig geuniformeerde immigratie-officiers op een rij in de luchthaven, die je paspoort netjes doorschuiven naar elkaar, om er 1 stempel en 1 visumkaartje in te krijgen. De chaos van de tuktuks, verkopers en controleurs bij de tempels, die bij nader inzien toch heel georganiseerd zijn. Met de verkoopsstalletjes bijna tot op de milimeter netjes naast elkaar geplaatst. Sinds een kleine week zijn we terug in Thailand,  want hier hebben ze natuurlijk ook tempels! Meer bepaald  Ayutthaya  en Sukhotai. De kindjes laten zich -voorlopig nog-  zonder morren meesleuren richting tempelcomplexen. Op beide locaties zijn er gigantische liggende, zittende en staande Boeddha's te bewonderen en aangezien de figuur van Boeddha ondertussen immens tot hun verbeelding spreekt,  vinden ze het allemaal fantastisch. Ze maken er een sport van om bij elk beeld in dezelfde positie als De Boeddha te gaan zitten (kleemakerszit, handen vooruit, gekruist, minzame glimlach...) Zolang ze hun haar niet afscheren en geen mango implantaten aanwenden, laten we hen  begaan.   Voor Viggo blijft het overal een tuktuk-feest. Wat het extra leuk maakt,  is dat elke stad of streek zijn eigen versie heeft. In Ayutthaya zijn  het mini-wagentjes  op drie wielen en in Sukhothai staat de 'bak' niet opzij of achteraan, maar vooraan. Gisteren een fantastische dag gehad, fietstocht door het groene historische park van oud Sukhothai. De kindjes achterop en heerlijk rustig rondbollen. Het hotelletje waar we verblijven is ook super. 'Baan Georges' is een aanrader voor iedereen die hier nog heen wil komen. Eigenaar Luc komt uit Berlare en is een schat van een man. Hij beantwoordt geduldig alle vragen van Mina en Viggo, die hem overstelpen met vanalles en nog wat. Iemand die hun taal spreekt ! Daar hebben ze duidelijk toch naar gesnakt. Luc heeft in een jaar tijd  een gigantisch huis (en zwembad) gebouwd, grotendeels zelf. Er zijn acht geweldige kamers voor een spotprijs. De man leende ons vandaag fietsen en reed een paar kilometer met ons mee, om de weg naar een groot park vol speeltuigen te tonen (misschien leuk voor de kinderen, zei hij droogjes).  Thailand blijft een (gek) boeiend land, zeker hier op de 'boerenbuiten'. Plots staat er een os naast je zwembad, of steekt er een olifantenslurf door de deur van het restaurant. Het blijft geweldig. Morgen nog meer naar het noorden, richting naar Changmai. Naar de bergen,...en nog wat tempels kijken!  Kim & Michel

Videootje: Viggo laat zich eens goed gaan

http://www.youtube.com/watch?v=rZb1mv3Dzbs

Flying to Cambodia

Met de stem van Kim Wilde in ons hoofd vlogen we drie dagen terug richting Cambodia. Eenmaal uit de vlieghaven bleken de taxi's hier hoofdzakelijk uit ... jawel tuktuks te bestaan. Ze hebben wel weer een iets andere vorm, het passiegiersgedeelte staat los van de brommer en hangt eraan vast net als een remorque. Viggo meteen in form! We zijn naar Cambodia gekomen enkel met de bedoeling om de tempels van Angkor te bezoeken en verblijven in de nabij gelegen stad Siem Reap. Geen sawasdee ka's (goedendag), khop khun ka's (bedankt) en Singha beers meer, maar sua'sdei, ow khon en Angkor beer. Het stukje hersenen bij de kinderen verantwoordelijk voor taalverwerving geeft verstek en wat hen betreft blijft het bij gewoon zwaaien. Ook hier weer valt Viggo immens in de smaak, vooral bij jonge mensen! "Helloow boy", pogingen om hem op een foto te krijgen. Mina krijgt die aandacht opvallend minder, tenzij even vandaag toen een vrouw me kwam zeggen dat ik een "very beautiful boy" had. "Waarom lacht iedereen altijd naar Viggo ?" kwam er onlangs uit Ondertussen vertoeven we dus al drie dagen tussen de tempels van Angkor die ronduit machtig zijn. Gigantische ruines met mythische gravures waardoor we deze serieuse streep cultuur ook makkelijk aan de kinderen kunnen verkopen. En dat er her en der wat apen rondspringen is natuurlijk ook mooi meegenomen. De kinderen doen het hier echt schitterend, met hun -ondertussen onafscheidelijke- stok klimmen ze op en af de brokstukken en leven zich uit in hun fantasieen over Bhoedda, koningen en ontdekkingstochten. We hebben ze zelf om 5 uur 's morgens hun bedje uit gejaagd om naar de zonsopgang boven Angkor Wat te gaan kijken. Vooral Mina dolenthousiast in de overtuiging dat ze prachtige kleuren zal zien. Daar sta je dan, in de pikkedonker, tussen een horde toeristen, te kijken hoe het van donker wat minder donker en tenslotte grijs wordt. Waarop Mina " Ik zie alleen maar grijs". Een paar minuten voel je jezelf ook een beetje... tja 'grijs', totdat opeens toch die prachtige kleuren die de boekskes beloven boven Angkor Wat verschijnen. Super en de wallen onder onze ogen meer dan waard ( ge trekt dan toch alleen maar foto's van de tempel en de lucht). Alleen ' de toerist' toont zich op zo'n moment weer van zijn schoonste kant. Het gedrum met hun camera's en statieven om het perfecte plaatje te kunnen maken... niet te doen! Die toerist is natuur lijk alom aanwezig in Angkor: de Chinezen ingeduffeld met parka's, handschoenen (!) en het eeuwige mondmaskertje, de zagende Amerikanen en de Jappaners die overal staan te springen voor op de foto (Een nieuwe kiekjesrage? Doen ze dat ook voor 't Belfort op de grote markt?) De ruwere en luidruchtige Aussies,... Vandaag was normaal onze laatste tempeldag in Angkor (driedagenpas is op). Opnieuw enkele schitterende tempels gezien. Alleen 'de grootste tempel ter wereld' nog niet van binnen gezien (Angkor Wat - een naam waarbij Mina altijd moppen moet vertellen genre wablief en wablaf zaten in een boom). En net dat was er voor Mina en Viggo te veel aan. Ook al hadden ze er zo naar uit gekeken. De kaars na drie dagen Indiana Jones spelen was meer dan uit. Dus: Sheltje alleen in de tempel en ik met de twee naar het hotel om te relaxen en te plonsen. En morgen net omgekeerd (ik alleen naar de tempel dan).