Flying to Cambodia

Met de stem van Kim Wilde in ons hoofd vlogen we drie dagen terug richting Cambodia. Eenmaal uit de vlieghaven bleken de taxi's hier hoofdzakelijk uit ... jawel tuktuks te bestaan. Ze hebben wel weer een iets andere vorm, het passiegiersgedeelte staat los van de brommer en hangt eraan vast net als een remorque. Viggo meteen in form! We zijn naar Cambodia gekomen enkel met de bedoeling om de tempels van Angkor te bezoeken en verblijven in de nabij gelegen stad Siem Reap. Geen sawasdee ka's (goedendag), khop khun ka's (bedankt) en Singha beers meer, maar sua'sdei, ow khon en Angkor beer. Het stukje hersenen bij de kinderen verantwoordelijk voor taalverwerving geeft verstek en wat hen betreft blijft het bij gewoon zwaaien. Ook hier weer valt Viggo immens in de smaak, vooral bij jonge mensen! "Helloow boy", pogingen om hem op een foto te krijgen. Mina krijgt die aandacht opvallend minder, tenzij even vandaag toen een vrouw me kwam zeggen dat ik een "very beautiful boy" had. "Waarom lacht iedereen altijd naar Viggo ?" kwam er onlangs uit Ondertussen vertoeven we dus al drie dagen tussen de tempels van Angkor die ronduit machtig zijn. Gigantische ruines met mythische gravures waardoor we deze serieuse streep cultuur ook makkelijk aan de kinderen kunnen verkopen. En dat er her en der wat apen rondspringen is natuurlijk ook mooi meegenomen. De kinderen doen het hier echt schitterend, met hun -ondertussen onafscheidelijke- stok klimmen ze op en af de brokstukken en leven zich uit in hun fantasieen over Bhoedda, koningen en ontdekkingstochten. We hebben ze zelf om 5 uur 's morgens hun bedje uit gejaagd om naar de zonsopgang boven Angkor Wat te gaan kijken. Vooral Mina dolenthousiast in de overtuiging dat ze prachtige kleuren zal zien. Daar sta je dan, in de pikkedonker, tussen een horde toeristen, te kijken hoe het van donker wat minder donker en tenslotte grijs wordt. Waarop Mina " Ik zie alleen maar grijs". Een paar minuten voel je jezelf ook een beetje... tja 'grijs', totdat opeens toch die prachtige kleuren die de boekskes beloven boven Angkor Wat verschijnen. Super en de wallen onder onze ogen meer dan waard ( ge trekt dan toch alleen maar foto's van de tempel en de lucht). Alleen ' de toerist' toont zich op zo'n moment weer van zijn schoonste kant. Het gedrum met hun camera's en statieven om het perfecte plaatje te kunnen maken... niet te doen! Die toerist is natuur lijk alom aanwezig in Angkor: de Chinezen ingeduffeld met parka's, handschoenen (!) en het eeuwige mondmaskertje, de zagende Amerikanen en de Jappaners die overal staan te springen voor op de foto (Een nieuwe kiekjesrage? Doen ze dat ook voor 't Belfort op de grote markt?) De ruwere en luidruchtige Aussies,... Vandaag was normaal onze laatste tempeldag in Angkor (driedagenpas is op). Opnieuw enkele schitterende tempels gezien. Alleen 'de grootste tempel ter wereld' nog niet van binnen gezien (Angkor Wat - een naam waarbij Mina altijd moppen moet vertellen genre wablief en wablaf zaten in een boom). En net dat was er voor Mina en Viggo te veel aan. Ook al hadden ze er zo naar uit gekeken. De kaars na drie dagen Indiana Jones spelen was meer dan uit. Dus: Sheltje alleen in de tempel en ik met de twee naar het hotel om te relaxen en te plonsen. En morgen net omgekeerd (ik alleen naar de tempel dan).