A'e you leady ?

Kerstavond op een nauwelijks bewoond eiland. Het is eens een andere ervaring. Koh Ngai ligt terhoogte van de provincie Trang, diep in het zuiden van Thailand. Een klein eiland zonder wegen, met een jungle in het midden, her en der wat stranden, en een wonderschone zee.
De speedboot bracht ons hierheen, een uurtje varen van Koh Lanta, waar apen ons langs de oever uitzwaaiden.
Koh Ngai: Schitterende ligging, behoorlijk afgelegen, wat een voordeel en een nadeel is. Voordeel: geen massatoerisme, nadeel: als je van het ene punt naar het andere wil moet je via de zee, een boot pakken. Dus je zit weleen beetje vast op het strand waar je logeert, maar dat weet je op voorhand. Dus is er alleen maar voordeel.
De zeer aardige mensen van 'coco cottages' waar we verblijven doen hun best om er een geslaagde kerstavond van te maken, compleet met uitgebreid buffet en barbecue (zonder gevulde kerstkalkoen), met een feesthoedcompetitie voor de kids en enkele'activiteiten' voor het hele gezin. Kamernummers worden getrokken en dat gezin mag dan een opdracht doen op het piepkleine geimproviseerde podiumpje, zoals de hier in Thailand waanzinnig populaire chickendans (commerciele thaise hit). De helft van de bewonrs van de 16 bungalows zie je zich angstig wegsteken bij elke loting (waaronder ondergetekende), de andere helft gaat er volledig voor. Maar het enthousiasme en het gevoel voor humor van het personeel en de uitbaatster maakt dat iedereen anderhalf uur echt veel lol heeft. Vooral de innemellijke en grappige Mr Moo - een man van middelbare leeftijd die gelijkt op Mr Miyagi uit The Karate Kid - steelt de show.
De patrone geraakt steeds meer en meer op dreef en blijft het publiek keer op keer opzwepen met dezelfde uithaal: "a'e you leady ?" (lees: are you ready). Dat werkt niet alleen op de lachspieren maar is echt aandoenlijk en hartverwarmend.
Het leukst van al vind iktoch dat er 2 keer een happy hour is ! Voor en na het eten: cocktails aan halve prijs. Nadien is een nog een half akoestisch bandje van locals, die Thaise hits speelden. Iets te rustig in het begin maar de plakkers (waaronder yours truly en family uiteraard) krijgen waar voor hun geld en staan even later allemaal te shaken (die plakkers bleken bij nader inzien vooral uit het voltallige personeel te bestaan - 90% van de klanten zit al in bed.
Mina en vooral Viggo in hun nopjes. Thuis beginnen Viggo's heupjes al bij de geringste beat als vanzelf ritmisch heen en weer te bewegen. Daarbij tovert hij steeds de meest coole shakes uit zijn benen en voeten. Op een echte fuif kon hij zich nu volledig laten gaan en de show en harten van de nog aanwezigen stelen. Michael Jackson was er niets bij, enkel de moonwalk ontbrak nog...
Geweldig.
De volgende dag kunnen Mina en Viggo haast niet wachten tot het weer avond wordt en er opnieuw een party zou losbarsten. Ik heb hen moeten teleurstellen.
Maar ze zijn alleszins al leady voor oudejaarsavond. Bangkok(waar we dan zitten) weze gewaarschuwd !
Michel

Het grote tuktuk-avontuur !

Duurde welgeteld 2 minuten! Glimmend van trots nam Shel de sleutels van de dame achter de balie in ontvangst,nog even glimmend luisterde hij naar haar uitleg over de te nemen route. Hoewel, wanneer de dame zelf begon te twijfelen tussen links en rechts, waarbij een van de beide routes uitmondt in onberijdbaar junglepad, nam de intensiteit van het glimmen al lichtjes af... Ook de technische uitleg (ook al gebeurde die door een vrouw)over de versnellingen, het evenwicht bewaren, het stoppen en draaien deed het glimmen ook al geen goed, maar... er was nog steeds een gloed! En daar stond hij dan, onze tuktuk (voor een dag), een opzichtig exemplaar in het roze, dankzij Sheltjes radius zelfs licht fluoriscerend! Gezwind zwaaide Shel zijn slipper over het zadel, gaf vrouw en kroost een vette knipoog, draaide de sleutel een aantal keer heen en weer, aanhoorde het snorren, greep het stuur beet en schokte een halve meter vooruit. Ditzelfde procede hield hij nog welgeteld 2 minuten vol. De zoektocht naar de juiste balans op zo'n zelf gefabriceerde driewieler bleek je toch niet zo maar in 1-2-3 onder de knie te krijgen. Een halve draai verder zwaaide hij zijn slipper weer terug en trok richting balie. 'Oh! You neva dive tuktuk befoo ?' vroeg de baliedame nu. 'Than vejy dangeous. You no do that miste.'We hebben het eiland dan maar in onze vertrouwde pick-up bus verkend. "Allee Viggo, da's toch de super versie van de tuktuk, de tuktuk der tuktuks en die kan veel sneller, die haalt al die ande tuktuks in!" Hij slikte het! Wij vette knipoog naar elkaar. Grappig detail is wel dat de meeste tuktuks hier bestuurd worden door gesluierde vrouwen! Maar volgens Shel is het toch een pak ingewikkelder dan het lijkt en is het makkelijk praten vanop de zijlijn. Volgens een locale Belg doen de vrouwen hier liefst al het werk zelf omdat de mannen op het eiland zo'n lamzakken zijn dat ze zelfs niet willen samenwerken met 'mannen die -beroepshalve dan- werken'! Goed bekeken van die mannen... Sinds vandaag lopen de Thai hier met een kerstmuts op hun hoofd rond en wensen je "Mejie Kjiesmes". Heel vreemd, wat wordt dat morgen op Kerstavond zelf? De herdertjes lagen bij nachte zullen we alvast niet in canon moeten zingen, wat het wel wordt... schrijven we morgen! P.S. Sinds vandaag meldt Viggo niet langer dat hij z'n huis mist, maar wel z'n TV! Hij wordt een echte vent. Misschien blijft hij gewoon beter van de eerste keer hier, op Ko Lanta! Kim

Vissen, hagedissen en hermietkreeftjes

We zitten nu al een paar dagen op Koh Lanta. Viggo komt nog steeds zot van alle tuktuks hier. Elke keer hij er eentje ziet, zegt hij: 'tuktuk'. Gisteren in de pick-up taxi gaf dat als resultaat: "tuktuk, tuktuk, tuktuk, tuktuk, tuktuk, tuktuk, tuktuk, tuktuk, tuktuk, tuktuk..." want er rijden hier evenveel tuktuks als er fietsen in Gent rijden! Onze medepassagiers (60-plussers, wat veel verklaard) konden er nog net om lachen. Gisteren ook nog met een speedboat op snorkeltocht geweest naar een quasi onbewoond eilandje. Prachtig helder water en heel de cast van Nemo gezien. En Mina ook weer aan de snorkel. De rest van ons bootgezelschap (60-plussers wat weer veel verklaard) was behoorlijk onder de indruk van haar snorkelprestaties. Gevolg: Mina apetrots. De kids waren vooral in de ban van de andere dieren op het eiland (Koh Rok): reuze hagedissen (monitor lizards), eekhoorns en hermietkreeftjes, die met hun schelpje op hun rug over het strand rondrazen. Hun pootjes kriebelen als je ze op je hand neemt. Mina en Viggo hadden direct een hele bende tot familie gebombardeerd, 't is eens wat anders dan playmobiel. Vandaag wordt waarschijnlijk weer een hoogdag voor de kids. Gisteren hebben we ontdekt dat je een tuktuk kan huren om er zelf me te rijden...Wordt vervolgt...

Eilandentrektocht

Het is stil geweest op onze blog, maar dat ligt voornamelijk aan de slechte wifi-verbindingen de laatste week.Eergisteren met de boot aangemeerd op Koh Lanta, een eiland waarvan de bevolking voor 90 procent moslim is en waarop er nagenoeg geen alcohol te bespeuren valt: lichte paniek is zwak uigedrukt. Maar dat valt allemaal serieus mee... happy hours, singha's en chang's (meest populaire bieren in Thailand) a volonte. De Trotter moet dat stukje informatie dringend herzien. We verblijven in een bungalowpark aan Long Beach, een super locatie, zeer in trek bij families (pampers overal) en Zweden. Niet hoogblond zijnde voelen we ons dus hier een beetje extra toerist. Alhoewel,het hier super rustig en kalm is.Viggo heeft vandaag ongetwijfeld een van zijn mijlpalen op deze reis beleefd: z'n eerste rit in een tuktuk. Qua vehicels heeft dit ventje al enkele hoogtepunten beleefd in Thailand: eerst de pick-ups met zitjes in (een mini open bus), dan de songthaew ( een grote open bus) en nu de tuktuk! Echt, het summum van geluk stond op z'n gezicht te lezen. Bye bye hotweels! Voor Koh Lanta hebben we enkele dagen op Koh Yao Noi vertoefd en die waren geweldig. Ook daar hadden we een prachtige plek ontdekt vlak aan het strand (dank u Trotter). Een verlaten strook een subliem uitzicht op het karstgebergte in zee en hangmatten om er op je duizenste gemak naartoe te staren. Met waarschijnlijk kwalijke bijwerkingen tot gevolg, afgaande op het geflipt Duits kaninchen dat daar de boel managet ! Die grillige rotsen hebben Viggo bij zonsondergang trouwens tot al even grillige dansvormen aangezet: een kokosnootdans, een ninjadans en een vrije interpretatie van de macarena.Ik probeer het op youtube of facebook te krijgen als de wifisnelheid wil meerwerken. Voorlopig niet.Op Koh Lanta waar het uitzicht 'gewoon' de horizon is, houdt hij het voorlopig enkel op z'n 'poepie-dans' of het lichtjes door z'n knietjes buigend weg en weer draaien met z'n poep(ie). Vorige zaterdag hebben we met een longtailboat een snorkeltocht doorheen dat kartsgebergte gemaakt. Sinds onze snorkelervaring met de wild sharks vorig jaar voel ik me niet meer zo reuze op m'n gemak in volle zee. Het verhaal dit jaar is minder spectaculair, maar eenmaal na het snorkelen terug aan boord, zwom er een kloef van een bruine kwal voorbij. 'Nemo' heeft echt tot niet veel goeds geleid, ik wil enkel nog Nemo's zien en heb de neiging om rastafara in m'n snorkel te wauwelen als ik een zeeschildpad zien. Mina vindt het snorkelen weeral sublime (net als in Bali). De kleine waterrat kan nu zwemmen tov vorig jaar en is nu helemaal niet meer te houden. Enkel een leidband kan haar nog uit de zee houden.We reizen heel langzaam en rustig en laten alles op ons afkomen. De kids absorberen beetje bij beetje alles wat ze zien en ervaren: het leven op straat, houten paalwoningen('hier zijn veel arme mensen' zegt Mina dan), boedhisme (alhoewel we daar nog niet zo veel contact lee gehakt hebben), de taal, het eten,...Mina maakt elke dag flink een pakje huiswerk en dat gaat vlot. Voorlopig blijven we nog een weekje of twee eilandjes verkennen, steeds dieper naar het Zuiden. Genieten dus...