Eilandentrektocht

Het is stil geweest op onze blog, maar dat ligt voornamelijk aan de slechte wifi-verbindingen de laatste week.Eergisteren met de boot aangemeerd op Koh Lanta, een eiland waarvan de bevolking voor 90 procent moslim is en waarop er nagenoeg geen alcohol te bespeuren valt: lichte paniek is zwak uigedrukt. Maar dat valt allemaal serieus mee... happy hours, singha's en chang's (meest populaire bieren in Thailand) a volonte. De Trotter moet dat stukje informatie dringend herzien. We verblijven in een bungalowpark aan Long Beach, een super locatie, zeer in trek bij families (pampers overal) en Zweden. Niet hoogblond zijnde voelen we ons dus hier een beetje extra toerist. Alhoewel,het hier super rustig en kalm is.Viggo heeft vandaag ongetwijfeld een van zijn mijlpalen op deze reis beleefd: z'n eerste rit in een tuktuk. Qua vehicels heeft dit ventje al enkele hoogtepunten beleefd in Thailand: eerst de pick-ups met zitjes in (een mini open bus), dan de songthaew ( een grote open bus) en nu de tuktuk! Echt, het summum van geluk stond op z'n gezicht te lezen. Bye bye hotweels! Voor Koh Lanta hebben we enkele dagen op Koh Yao Noi vertoefd en die waren geweldig. Ook daar hadden we een prachtige plek ontdekt vlak aan het strand (dank u Trotter). Een verlaten strook een subliem uitzicht op het karstgebergte in zee en hangmatten om er op je duizenste gemak naartoe te staren. Met waarschijnlijk kwalijke bijwerkingen tot gevolg, afgaande op het geflipt Duits kaninchen dat daar de boel managet ! Die grillige rotsen hebben Viggo bij zonsondergang trouwens tot al even grillige dansvormen aangezet: een kokosnootdans, een ninjadans en een vrije interpretatie van de macarena.Ik probeer het op youtube of facebook te krijgen als de wifisnelheid wil meerwerken. Voorlopig niet.Op Koh Lanta waar het uitzicht 'gewoon' de horizon is, houdt hij het voorlopig enkel op z'n 'poepie-dans' of het lichtjes door z'n knietjes buigend weg en weer draaien met z'n poep(ie). Vorige zaterdag hebben we met een longtailboat een snorkeltocht doorheen dat kartsgebergte gemaakt. Sinds onze snorkelervaring met de wild sharks vorig jaar voel ik me niet meer zo reuze op m'n gemak in volle zee. Het verhaal dit jaar is minder spectaculair, maar eenmaal na het snorkelen terug aan boord, zwom er een kloef van een bruine kwal voorbij. 'Nemo' heeft echt tot niet veel goeds geleid, ik wil enkel nog Nemo's zien en heb de neiging om rastafara in m'n snorkel te wauwelen als ik een zeeschildpad zien. Mina vindt het snorkelen weeral sublime (net als in Bali). De kleine waterrat kan nu zwemmen tov vorig jaar en is nu helemaal niet meer te houden. Enkel een leidband kan haar nog uit de zee houden.We reizen heel langzaam en rustig en laten alles op ons afkomen. De kids absorberen beetje bij beetje alles wat ze zien en ervaren: het leven op straat, houten paalwoningen('hier zijn veel arme mensen' zegt Mina dan), boedhisme (alhoewel we daar nog niet zo veel contact lee gehakt hebben), de taal, het eten,...Mina maakt elke dag flink een pakje huiswerk en dat gaat vlot. Voorlopig blijven we nog een weekje of twee eilandjes verkennen, steeds dieper naar het Zuiden. Genieten dus...